پاسخ می‌دهند: فردی چند بیت شعر بازنویسی کرده و به شمارگان زیاد در بین اهالی پخش نموده و این اشعار خون ایرانیان را به جوش آورده و آنان را بر ما شورانده

جهان پر زِ بدخواه و پر دشمن است

                     همه مرزِ ما جایِ اهریمن است

نه هنگام آرام و آسایش است

                     نه روز درنگ است و آرایش است

همه جای جنگی سواران بدی

                      نشستنگهِ شهریاران بدی

کنون جایِ سختی و جایِ بلاست

                      نشستنگه تیزچنگ اژدهاست

دریغ است از ایران که ویران شود

                       کنامِ پلنگان و شیران شود

چه خوش گفت موبد که، مردن به نام

                       به از زنده، دشمن بر او شادکام

تیمور می‌پرسد این اشعار از کجا آمده؟

پاسخ می‌دهند: شاهنامه فردوسی

شاهنامه‌ای می‌آورند، چند بیتی را که می‌خواند، می‌بیند تورانیان از ایرانیان شکست خورده‌اند. به خشم می‌آید و می‌پرسد: فردوسی اکنون کجاست؟

می‌گویند: در گذشته و در توس به خاک سپرده شده.

تیمور، شاهنامه به دست سوارِ اسب می‌شود و به تاخت به سوی توس می‌تازد. بر سر مزار فردوسی فرود می‌آید، بی درنگ مشتی از خاک او را به هوا پرتاب می‌کند و می‌گوید:

سر از خاک بردار و ایران ببین

                   به کام دلیران توران زمین

در این هنگام شاهنامه از دست او برزمین می‌افتد و دو بیت به چشم تیمورِ لنگ می‌آید:

چو بیشه تهی شد ز شیر و پلنگ

                     دلیر آید از در روباهِ لنگ

برداشتی از نوشته: